Integrale zorg voor patiënt of hardnekkigheid ?
Therapeutische hardnekkigheid :
Daarmee wordt bedoeld dat hetgeen de geneesheren aan behandelingen stellen niet meer evenredig zijn met het resultaat.
.Het medisch handelen is voor een groot deel zinloos geworden.
Hoe is men tot de situatie van zo’n hardnekkigheid gekomen ?. Wat zijn de oorzaken ?
1/Patiënten zouden moeten voor ze ziek worden in volle kracht en bewustzijn kiezen wat ze zouden wensen bij ongeneeslijke ziekte.Vooraf zouden ze moeten reeds een optie genomen hebben over wat ze wel en niet willen.
2/Artsen hebben meer aandacht voor diagnose en zijn eerder vaag als het over prognose (vooruitzichten) gaat..De arts verschuilt zich met argumenten dat men zo’n zaken nooit zeker kan weten, dat het verloop van de ziekte individueel is .
Eigenlijk weten artsen wel meer over prognose of vooruitzichten . Wat onzeker is, is vaak maar een nuance.
3/Artsen gaan vlug van diagnose naar behandeling..De aandacht van arts en patiënt gaan vlug van de (fatale) diagnose over naar de aanpak en problemen van de behandeling. Het essentiele wordt zo wat op de achtergrond verdrongen.
4/Vaak is er ook spraakverwarring tussen arts en patiënt : goed behandelen (volgens de regels der kunst en heel toegewijd handelen) wordt door de patiënt al vlug geinterpreerd als ‘er is iets aan te doen ‘.
5/Artsen zijn vaak bang de hoop van iemand te ontnemen door een slecht nieuws gesprek.Vaak zijn patiënten gerustgesteld na zo’n gesprek en de hoop wordt aangepast aan de toestand..Samen met patiënt wordt er gezocht naar de zingeving van het leven van de patiënt.Wat is dan ook goede zorg in deze context?
6/Artsen en andere kenissen willen vaak troosten en sussen in plaats van bemoedigend te spreken en te erkennen dat de ander het moeilijk heeft.
7/We moeten af van het beeld van de afhankelijke patiënt :die van de arts zekerheid wil en de controle uit handen geeft en van de andere kant de arts,de twijfelende arts ,die inventariseert, die denkt in waarschijnlijkheden ....
Arts en patiënt moeten elkaar meer en meer zien als twee gelijken , twee deskundigen .., die met elkaar overleggen.
8/We leven in een maatschappij waar alles moet beheerst zou moeten kunnen .
Met andere woorden :er zouden geen grenzen mogen zijn aan het medisch kunnen.
Zo’n samenleving heeft dan ook niet leren omgaan met ernstige ziekte (dit wordt verborgen) en dood (dit moet maar overwonnen worden).
Welke zijn de remedies voor deze samenleving ?
a/Het publiek moet gesensibiliseerd worden om te leren nadenken over ziekte en wat er eventueel allemaal zou moeten veranderen en welke kwaliteitszorg men zou willen.
b/De planning van de zorg moet vroeg in het verloop van de ziekte verlopen. Zeker is de voorkeur van de patiënt belangrijk en die kan vooral in het begin van de ziekte meestal beter bepaald worden.Uiteindelijk is het niet wat de arts wil aan zorg ,maar wat de patiënt wil ,dat de doorslag geeft. Bij het overlijden is het dan ook goed na te gaan in hoeveree de zieke de kans had zich te uiten.
c/De huisarts moet een centrale rol spelen in het overleg tussen alle zorgverstrekkers .Hij moet het aanspreekpunt zijn met een ruimere kijk op patiënt’s leven.
d/Patiënt nooit in de steek laten .Dit betekent integrale zorg en staat wat in tegenstelling met hardnekkigheid :
- Goede medische handeling naar confort , overleven , wetenschappelijk bezig zijn.
-Patiën,t mag nooit overweldigd zijn door negatieve gevoelens als pijn , angst eenzaamheid.Hier dient de arts urgent op te treden.
-Er moet samenspraak tussen de verzorgers en doorlopende zorg moet verzekerd zijn.
-Er mogen zich bijna geen onverwachte situaties voordoen .Steeds moeten advies en steun beschikbaar zijn.
-De zorg moet op maat van de PATIENT zijn
-Er moet rekening gehouden worden met de financiele, emotionele en praktische mogelijkheden van de familie.
-Het motto van elke dag dient te zijn : er het beste van maken.
Nr Manu Keirse
Daarmee wordt bedoeld dat hetgeen de geneesheren aan behandelingen stellen niet meer evenredig zijn met het resultaat.
.Het medisch handelen is voor een groot deel zinloos geworden.
Hoe is men tot de situatie van zo’n hardnekkigheid gekomen ?. Wat zijn de oorzaken ?
1/Patiënten zouden moeten voor ze ziek worden in volle kracht en bewustzijn kiezen wat ze zouden wensen bij ongeneeslijke ziekte.Vooraf zouden ze moeten reeds een optie genomen hebben over wat ze wel en niet willen.
2/Artsen hebben meer aandacht voor diagnose en zijn eerder vaag als het over prognose (vooruitzichten) gaat..De arts verschuilt zich met argumenten dat men zo’n zaken nooit zeker kan weten, dat het verloop van de ziekte individueel is .
Eigenlijk weten artsen wel meer over prognose of vooruitzichten . Wat onzeker is, is vaak maar een nuance.
3/Artsen gaan vlug van diagnose naar behandeling..De aandacht van arts en patiënt gaan vlug van de (fatale) diagnose over naar de aanpak en problemen van de behandeling. Het essentiele wordt zo wat op de achtergrond verdrongen.
4/Vaak is er ook spraakverwarring tussen arts en patiënt : goed behandelen (volgens de regels der kunst en heel toegewijd handelen) wordt door de patiënt al vlug geinterpreerd als ‘er is iets aan te doen ‘.
5/Artsen zijn vaak bang de hoop van iemand te ontnemen door een slecht nieuws gesprek.Vaak zijn patiënten gerustgesteld na zo’n gesprek en de hoop wordt aangepast aan de toestand..Samen met patiënt wordt er gezocht naar de zingeving van het leven van de patiënt.Wat is dan ook goede zorg in deze context?
6/Artsen en andere kenissen willen vaak troosten en sussen in plaats van bemoedigend te spreken en te erkennen dat de ander het moeilijk heeft.
7/We moeten af van het beeld van de afhankelijke patiënt :die van de arts zekerheid wil en de controle uit handen geeft en van de andere kant de arts,de twijfelende arts ,die inventariseert, die denkt in waarschijnlijkheden ....
Arts en patiënt moeten elkaar meer en meer zien als twee gelijken , twee deskundigen .., die met elkaar overleggen.
8/We leven in een maatschappij waar alles moet beheerst zou moeten kunnen .
Met andere woorden :er zouden geen grenzen mogen zijn aan het medisch kunnen.
Zo’n samenleving heeft dan ook niet leren omgaan met ernstige ziekte (dit wordt verborgen) en dood (dit moet maar overwonnen worden).
Welke zijn de remedies voor deze samenleving ?
a/Het publiek moet gesensibiliseerd worden om te leren nadenken over ziekte en wat er eventueel allemaal zou moeten veranderen en welke kwaliteitszorg men zou willen.
b/De planning van de zorg moet vroeg in het verloop van de ziekte verlopen. Zeker is de voorkeur van de patiënt belangrijk en die kan vooral in het begin van de ziekte meestal beter bepaald worden.Uiteindelijk is het niet wat de arts wil aan zorg ,maar wat de patiënt wil ,dat de doorslag geeft. Bij het overlijden is het dan ook goed na te gaan in hoeveree de zieke de kans had zich te uiten.
c/De huisarts moet een centrale rol spelen in het overleg tussen alle zorgverstrekkers .Hij moet het aanspreekpunt zijn met een ruimere kijk op patiënt’s leven.
d/Patiënt nooit in de steek laten .Dit betekent integrale zorg en staat wat in tegenstelling met hardnekkigheid :
- Goede medische handeling naar confort , overleven , wetenschappelijk bezig zijn.
-Patiën,t mag nooit overweldigd zijn door negatieve gevoelens als pijn , angst eenzaamheid.Hier dient de arts urgent op te treden.
-Er moet samenspraak tussen de verzorgers en doorlopende zorg moet verzekerd zijn.
-Er mogen zich bijna geen onverwachte situaties voordoen .Steeds moeten advies en steun beschikbaar zijn.
-De zorg moet op maat van de PATIENT zijn
-Er moet rekening gehouden worden met de financiele, emotionele en praktische mogelijkheden van de familie.
-Het motto van elke dag dient te zijn : er het beste van maken.
Nr Manu Keirse