Het huwelijk wordt wel eens als een egoïstische, bekrompen eiland in onze samenleving omschreven, een beperkende factor in de persoonlijke vrijheid en ontplooiing. Het zou veelal een afgesloten leefgemeenschap zijn waarbinnen veel agressie soms zelfs lichamelijk, spot ,verstarring, achterhaalde rolpatronen, misbruik ...plaatsvindt.

In die zin past het huwelijk misschien niet meer zo goed in de huidige maatschappij waar zelfontplooiing en  individueel genot en privacy heel belangrijk zijn. De vraag is  als er alternatieven voor deze vorm van samenleven  beter zijn? Algemene antwoorden bestaan er niet, ook al omdat er zoveel manieren van samenleven  bestaan , en dat iedereen bij zijn manier van samenleven wel ergens een eigen versie heeft.

Relaties staan hoe dan ook sterk onder druk door onmogelijke verwachtingen rond de relatie. Dit is onder andere mee veroorzaakt door het beeld van het ideale gezin dat in de media wordt tentoongesteld. Ook wordt ons een beeld van man of vrouw-zijn opgedrongen,zo ’perfect’, dat het ons steeds meer en meer met onze tekortkomingen confronteert.
Ook gebrek aan tijd voor elkaar, onmogelijkheid een goed en rustig gesprek te voeren en onvolledig inzicht in elkaars eigenheid veroorzaken spanningen.

Verder zijn we vaak niet gewoon diepere gevoelens te verwoorden en worden we van overal aangemaand goed voor onszelf te zorgen. De cultuur van samen zijn, samen feesten, samen nadenken ... is wat verloren gegaan.